شمارهٔ ۴۵۹
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حالاتی از عشق و دلباختگی می‌پردازد. شاعر در وصف زیبایی و تاثیرات عشق بر زندگی‌اش سخن می‌گوید. او به دست ساقی اشاره می‌کند و به شدت محبوبش می‌سوزد. همچنین به ناکامی‌هایش در به دست آوردن معشوق و گم شدن در دنیای عشق اشاره دارد. او از عدم دسترسی به گل آرزوهایش گلایه می‌کند و در پایان به شتاب زندگی و گذران عمر می‌پردازد. این شعر حاوی حسرت و آرزوست و بیانگر کشمکش‌های عاشقانه است.
می آفتست و در نظرم پر فنی چنینمی رم به دست ساقی سیمین تنی چنین
هوش مصنوعی: خورشید در آسمان میتابد و من در این حال، در دستان ساقی که بدنی نقرهای دارد، مستغرق در زیباییاش میشوم.
هر لحظه بیش سوزدم آن شمع دلفروزکم بوده در چراغ کسی روغنی چنین
هوش مصنوعی: هر لحظه بیشتر دلم می‌سوزد، زیرا آن شمع روشنی که باید باشد، در چراغ کسی روغن کافی ندارد.
او در پی شکار و جهانی فتاده مستمردن بهست در غم صید افگنی چنین
هوش مصنوعی: او در جستجوی شکار و جهانی است که در آن مستی و مرگ در انتظارش است. در این میان، به خاطر غم به دام انداختن صید، چنین حالتی را دارد.
از بوستان دهر نچیدم گل مرادبس بینوا برون شدم از گلشنی چنین
هوش مصنوعی: از باغ زندگی هیچ گلی که دلخواهم باشد نچیدم و به همین دلیل بیخبر و سرگردان از این گلزار خارج شدم.
عاشق ز چاک پیرهنش مرد و زنده شدیوسف نداشت نکهت پیراهنی چنین
هوش مصنوعی: عاشق از بویی که از چاک پیرهن محبوبش میآید، جان داد و دوباره زنده شد. یوسف، آن زیبای داستانی، هم چنین عطر و بویی ندارد که بخواهد با این پیراهن مقایسه شود.
پر سبزه گشت خاک من از سبز خط تویگدانه روزیم نشد از خرمنی چنین
هوش مصنوعی: خاک من به خاطر خط سبز تو پر از سبزه و رویش شده است، اما در یک روز نتوانستهام از این خرمن بهرهای ببرم.
در غفلتی هنوز فغانی سری برآرعمری بدین شتاب وز پی رفتنی چنین
هوش مصنوعی: در حالتی بیخبر و غفلت، صدایی بلند کن و از زندگیات که با شتاب سپری میشود، آگاه باش و به فکر رفتن و تغییراتی که در پیش است، باش.