شمارهٔ ۴۶۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلبستگی خود به معشوق می‌گوید. او از غم و درد ناشی از دوری و نادیده گرفتن جمال معشوق شکایت می‌کند و می‌نالد که چگونه می‌تواند در این وضعیت ادامه دهد. شاعر به حسادت و غیرت خود اشاره می‌کند و از زیبایی معشوق به ستایش می‌پردازد. او به شدت تحت تأثیر عشق و مستی ناشی از آن است و خواستار توجه و پاسداری از دل خود در مقابل عشق بیزوالش است. در نهایت، شاعر احساسات عمیق خود را نسبت به معشوق با زبانی احساسی بیان می‌کند.
تا کی شود نقاب رخ گل لباس منآتش زنید بهر خدا در پلاس من
هوش مصنوعی: تا کی باید پردهای بر چهرهام کشیده شود؟ ای کاش به خاطر خدا کمی آتش به جامهی من بیفکنید.
این غیرتم کشد که چرا با چنین جمالشکری نگوید از تو دل ناسپاس من
هوش مصنوعی: این احساس غیرت من است که چرا کسی با چنین زیبایی از تو قدردانی نمیکند و دل ناسپاس من همچنان سکوت کرده است.
با آنکه یکزمان ز برابر نمیرویگید هنوز دیده ی حق ناشناس من
هوش مصنوعی: هرچند که زمانی از چهرهات دور شدهام، اما هنوز دیدهی من که به حقایق آشنا نیست، به تو نگاه می‌کند.
نتوان رخ تو دید و نه بویت توان شنیددیگر برای چیست ندانم حواس من
هوش مصنوعی: وقتی نمیتوانم چهرهات را ببینم و بوی تو را بشنوم، نمیدانم دیگر حواسم به چه چیزی معطوف است.
صد بار تیغ قهر کشیدی و همچنانمی آید از پی تو دل بیهراس من
هوش مصنوعی: تو بارها با خشم و عصبانیت به من حمله کردی، اما دل من همچنان بدون ترس به دنبال تو میآید.
خونابه تا بکی کشم ای عشق بیزوالمن بیخبر شدم، تو نگهدار پاس من
هوش مصنوعی: تا کی باید غم خود را با خود ببرم، ای عشق بیپایان من؟ من از حال خود بیخبر شدم، تو نگهدار و مراقبم باش.
هر لحظه مستی دگرم می رسد ز عشقاین باده کم مباد فغانی ز کاس من
هوش مصنوعی: هر لحظهای که میگذرد، احساس شوق و عشق جدیدی به من دست میدهد. برایم خیلی مهم است که این احساس از دلیلی که دارم، کم نشود و از لیوان من صدایی از سر شوق و سرزندگی به گوش برسد.