شمارهٔ ۴۸۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف احساسات و وضعیت خود در فصل خزان می‌پردازد. او از زردی چهره‌اش و غم درونش سخن می‌گوید و به حال و هوای گرفته و بی‌رنگ طبیعت اشاره می‌کند. دردهای کهنه در دل او مانند غباری است که به سختی می‌تواند از این دنیا جدا شود. شاعر نمی‌تواند کسی را پیدا کند که دلش را در این زمانه روشن کند و حس می‌کند که آرزوهایش همچنان در آسمان معلق مانده‌اند. در نهایت، او بیان می‌کند که در جستجوی عشق و خوشبختی باز هم همان احساسات قبلی را با خود carries.
فصل خزان گذشت و رخ زرد من همانبلبل ز ناله ماند و دم سرد من همان
هوش مصنوعی: فصل پاییز تمام شده و حالا رنگ چهره من زرد است، همانطور که بلبل از غم و اندوه مینالد و دم او هم سرد است.
رنگ از رخ چمن شد و برگ درخت ریختوین داغ کهنه بر دل پر درد من همان
هوش مصنوعی: رنگ چمن از چهره‌اش رفت و برگهای درختان افتادند و این حسرت قدیمی که در دل پر درد من باقی مانده است، همانگونه پابرجاست.
گشتم غبار و رفتم ازین خاکدان برونباشد براه او اثر گرد من همان
هوش مصنوعی: من به گرد و غبار تبدیل شدم و از این دنیای خاکی بیرون رفتم. نشانهای از خودم بر سر راه او باقی گذاشتم.
نتوان بصد چراغ دلی در زمانه یافتبر اوج دلبری مه شبگرد من همان
هوش مصنوعی: در دنیای امروز، پیدا کردن کسی که به زیبایی و دلربایی محبوب من باشد، به اندازه روشن کردن صد چراغ دشوار است.
نقش مراد خویش فغانی نیافتمماندست با فلک بعقب نردمن همان
هوش مصنوعی: من نتوانستم به آرزوی خود برسم و همچنان در حال انتظار هستم، گویی زمان به عقب برگشته و من همچنان در جای خود ایستادهام.