شمارهٔ ۵۲۱
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات متناقض و رفتارهای معشوق اشاره دارد که گاهی با عتاب و گاهی با ترحم به محبوب پاسخ می‌دهد. شاعر از درد و رنجی که معشوق به او می‌دهد سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که محبت خود را به کسانی که در رفاه و خوش‌گذران هستند، نشان می‌دهد. همچنین به زیبایی و جذابیت معشوق که او را به شدت تحت تأثیر قرار داده اشاره می‌کند. شاعر از غم و حسادت ناشی از این روابط سخن می‌گوید و به نارضایتی خود از رفتارهای معشوق و عدم توجه به دردهایش تأکید می‌کند. در نهایت، شاعر احساس می‌کند که معشوق با خوشی و آرامش از کنار او و غم‌هایش می‌گذرد.
گاهی عتاب و گاه ترحم نموده‌‌ایگه زهر چشم و گاه تبسم نموده‌ای
هوش مصنوعی: گاهی با سرزنش و گاهی با مهربانی با من رفتار کرده‌ای، گاهی چهرهای خشمگین از خود نشان دادهای و گاهی هم با لبخند به من نگاه کرده‌ای.
با اهل درد جور و جفا کرده‌ای به نازمهر و وفا به اهل تنعم نموده‌ای
هوش مصنوعی: تو با کسانی که دچار درد و رنج هستند، به سختی و بیرحمی رفتار کرده‌ای، اما با افرادی که زندگی راحتی دارند، با محبت و وفاداری برخورد کرده‌ای.
شب چون عرق نشسته به رویت ز تاب میصد بار خوش‌تر از مه و انجم نموده‌ای
هوش مصنوعی: در شب، چهرهات مانند عرقی درخشان و دلانگیز است که از شوق میتابد و این زیباییات صد بار جذابتر از مه و ستارههاست.
جان داده‌ام ز غیرت و از رشک مرده‌امخندان چو با رقیب تکلم نموده‌ای
هوش مصنوعی: من به خاطر غیرتم جان داده‌ام و از حسادت مردهام، در حالی که با رقیب با لبخند صحبت کرده‌ای.
بیداد کم نمی‌کند آن ترک تندخوای دل اگر هزار تظلم نموده‌ای
هوش مصنوعی: دل، حتی اگر هزار بار از ظلم و بیعدالتی شکایت کنی، رفتار بیرحمانه و تندخو آن ترک (محبوب) کاهش نخواهد یافت.
هرجا که از پی تو فغانی کشیده آهمستانه رفته‌ای و ترنم نموده‌ای
هوش مصنوعی: هر جا که شوق تو باعث غم و نالهای شده، تو با شادی و سرور رفته‌ای و به موسیقی دلنشین پرداختهای.