شمارهٔ ۵۲۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و احساسات شاعر نسبت به معشوق می‌پردازد. شاعر از فضا و تاثیرات آسمانی و طبیعی می‌گوید و بیان می‌کند که چقدر عشق معشوق برای او مهم و حیاتی است. او شگفتی‌اش را از زیبایی و مهربانی معشوق ابراز می‌کند و می‌گوید که چگونه وجود او زندگی‌اش را تغییر داده است. شاعر همچنین از درد و اشک‌هایش در عشق سخن می‌گوید و عمیق‌ترین احساساتش را در برابر معشوق بیان می‌کند، و از اینکه معشوق هر بار او را به شکلی تازه به خود جذب می‌کند، می‌نالد. در کل، این شعر نمایانگر عشق عمیق و پیچیده شاعر به معشوق است.
باز ای فلک نتیجهٔ انجم نموده‌ایدندان کین به اهل تنعم نموده‌ای
هوش مصنوعی: ای آسمان، تو نتیجهٔ ستارهها را به ما نشان میدهی و کینهات را به کسانی که در ناز و نعمت زندگی میکنند، دندان نشان دادهای.
خورشید من چو ذره جهانیست در پِیَتاز بس که روی گرم به مردم نموده‌ای
هوش مصنوعی: تو همچون خورشیدی هستی که در بر من، به اندازهی جهانی تاثیرگذار هستی، فقط به خاطر گرمای دوستی که همواره به مردم نشان دادهای.
تو رخ نموده‌ای که دهم جان به یک نظرمن زنده می‌شوم که ترحم نموده‌ای
هوش مصنوعی: تو با یک نگاه خود، جانم را زنده میکنی و میدانی که چقدر به تو نیاز دارم. با تو بودن، برای من تمام زندگی است و حتی حاضر هستم جانم را هم برای یک لحظه توجه تو فدای کنم.
آن انجمن کجاست که چون ابر نوبهارمن گریه کرده و تو تبسم نموده‌ای
هوش مصنوعی: کجا میتوانید آن جمع را بیابید که من مانند ابرهای بهار گریستهام و تو با لبخند در کنار من بودهای؟
عاشق چگونه تاب زبان تو آوردزین شیوه‌ها که وقت تکلم نموده‌ای
هوش مصنوعی: عاشق چگونه میتواند از حرفهای تو اینقدر تحمل کند، وقتی که اینگونه سخن میگویی؟
همچون فغانی از تو نگردم اگرچه توهردم ره دگر به من گم نموده‌ای
هوش مصنوعی: اگرچه تو هر بار راهی جدید را در پیش میگیری و مرا گم میکنی، اما مانند فغان و فریادی که از تو دارم، هرگز از تو دل بر نمیگردانم.