شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات احساس ناراحتی و افسوس می‌کند که تلاش‌هایش بی‌ثمر بوده و زندگی‌اش به درد و رنج می‌گذرد. او سعی دارد دوباره روشنایی و زندگی را به وجود آورد، اما از این می‌ترسد که اگر دوباره شمع زندگی‌اش را روشن کند، ممکن است به پیامدهای ناگواری منجر شود.
افسوس که آتشم ببیهوده فسردوین جام لبالبم رسیدست بدرد
هوش مصنوعی: متاسفانه، آتش من بیفایده خاموش شد و این جام پر از شراب، به درد من رسید.
کوشم که کنم دگر چراغی روشنترسم که چو برفروزمش باید مرد
هوش مصنوعی: تلاش میکنم که چراغی روشنتر بگذارم، اما میترسم که اگر این کار را بکنم، ممکن است عواقبی داشته باشد و مجبور شوم هزینهای بپردازم.