شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر با اشاره به ناراحتی و غم خود، می‌گوید که مانند برگ لاله تحت تأثیر سموم غم و اندوه، دلش را از دست داده است. او تصمیم دارد به دشت عدم برود زیرا این وضعیت و احساسات منفی برای او قابل تحمل نیست.
چو برگ لاله سموم غمت گداخت مراروم بدشت عدم کاین هوا نساخت مرا
هوش مصنوعی: مثل برگ لاله، درد و غم تو مرا ذوب کرده است. می‌خواهم به دشت عدم بروم، زیرا این وضعیت دیگر برایم قابل تحمل نیست.