شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر بیان می‌کند که هرچند عقل و دانش می‌توانند بسیاری از علوم را فرا بگیرند، اما در شناخت خود انسان ناتوانند. او به دوستش می‌گوید که تو تنها کسی هستی که می‌دانی واقعاً چه کسی هستی و چه ویژگی‌هایی داری. در نتیجه، شناخت واقعی انسان به خود او بستگی دارد.
عقل ارچه همه علوم‌ها می‌دانددر دانشِ تو رسد فرو می‌ماند
هوش مصنوعی: اگرچه عقل از همه علوم آگاه است، اما در برابر علم تو احساس ناتوانی و کمبود می‌کند.
ای دوست تویی که هستی خود دانیآن کیست تو را چنان که هستی داند
هوش مصنوعی: ای دوست، تو خود می‌دانی که کیستی و چه هستی، چرا که خودت بهتر از هر کس دیگری به حقیقت وجودت آگاهی.