شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع شناخت خداوند و محدودیت‌های انسان در درک ذات او اشاره دارد. شاعر می‌گوید که وجود خدا نه تصوری است و نه سایه‌ای، و اینکه فهمیدن او برای انسان ممکن نیست. انسان هرگز قادر نخواهد بود به ذات حقیقی خدا برسد و صفات و کمیت او را درک کند. بنابراین، شناخت خداوند فراتر از درک بشری است و نمی‌توان او را با واحدهای شناخته‌شده‌ای همچون "چیست" و "چگونه" توصیف کرد.
خود را چو نمود او نه خیال است و نه طیفتو چون و چگونه دانیش، باشد حیف
هوش مصنوعی: وقتی او را میبینی، او نه یک خیال و نه یک پدیدهی فریبنده است. تو چطور میتوانی او را بشناسی و درک کنی؟ حیف است که این موضوع را نادیده بگیری.
هرگز نرسی به ذاتِ او تا گوییماهو و متی و لم و این و کم و کیف
هوش مصنوعی: هرگز به حقیقت وجود او دست نمییابی تا بتوانی سوالاتی مثل "چه چیزی است"، "کیست"، "چگونه است" و "چقدر است" را از او بپرسی.