شمارهٔ ۳۴
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از محبوب خود می‌خواهد که دستش را بگیرد و به او کمک کند. او احساس بی‌سر و سامانی می‌کند و تاکید دارد که حتی افراد بی‌هویت و سر و سامان نیز نیاز به کمک دارند، پس از محبوب خود می‌خواهد که در این وضعیت ناامیدیش او را دریابد و حمایت کند.
مجنون پریشان توَم دستم گیرچون می دانی کان توَم دستم گیر
هوش مصنوعی: من درگیر عشق تو هستم و به شدت پریشانم، پس مرا کمک کن. تو که میدانی من متعلق به تو هستم، پس کمکم کن.
هر بی سر و پای دستگیری داردمن بی سر و سامان توَم دستم گیر
هوش مصنوعی: هر کسی که در وضعیت نامناسبی قرار دارد، حمایت و کمکهایی دریافت می‌کند، اما من که در وضعیتی آشفته و بیسامان هستم، به یاری تو نیاز دارم.