تناجی
اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۴۰

لطف تو و قهر تو همیشه به هم استلکن چو ضعیفیم به جان در ستم است
ای آنکه ز هیچ هر چه خواهی بکنیبا من همه آن کن که طریق کرم است