شمارهٔ ۴۹
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از خداوند درخواست میکند که غم و رنج را به او بدهد و در عوض، زندگی ساده یک درویش را نصیبش کند. او به نوعی میخواهد به جای ثروت و قدرت که به دیگران اعطاء شده، زندگی آزاد و بیپیرایهای را برای خود بخواهد.
یا رب تو مرا به ژنده ارزانی دارغم را به من فکنده ارزانی دار
هوش مصنوعی: ای خدا، تو مرا به لباس کهنهای ارزانی دار و غم را به من بده که بر دوشم سنگینی میکند.
تاج و کمر و تخت به سلطان دادیدرویشی را به بنده ارزانی دار
هوش مصنوعی: به جای اینکه همه چیز را به سلطان بدهی، بهتر است این نعمتها را به یک درویش یا فرد نیازمند بدهی.