شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از خداوند درخواست می‌کند که او را از عشق واقعی سرمست کند و به عشقش بند کند. او می‌خواهد که هر چیزی که غیر از عشق است را از او بگیرد و فقط در عشق خداوند غوطه‌ور باشد. در نهایت، او می‌خواهد در خود عشق خداوند گم شود و وجودش تنها به عشق او وابسته باشد.
یا رب زشراب عشق سرمستم کنیکباره به بند عشق پابستم کن
هوش مصنوعی: خداوند، مرا به شدت تحت تأثیر عشق قرار بده و یک بار برای همیشه من را به زنجیر عشق خود بسپار.
در هر چه نه عشق است تهی دستم کندر عشق خودت نیست کن و هستم کن
هوش مصنوعی: هر چیزی که در آن عشق وجود ندارد، مرا خالی و بیچیز کن. اما در عشق تو، مرا هم حالا و هم همیشه در خودت حفظ کن.