شمارهٔ ۷۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به احساس سرمستی و عشقش به معشوق اشاره میکند. او میگوید که با وجود فقر و تهیدستیاش، عاشق و شیدای معشوق است. در حقیقت، او معشوق را در کمال میبیند و میگوید که در این عشق، معشوق تمام وجود اوست و او تنها یک بخش از وجود معشوق است.
چون معترفم بدانچ سرمستی هستدر حضرتت افلاس و تهیدستی هست
هوش مصنوعی: من به خاطر سرمستی و شادیام در پیشگاه تو، به فقر و بیپولیام اعتراف میکنم.
من آنِ توَم، تو را چه باشد؟ هیچیتو آن منی مرا همه هستی هست
هوش مصنوعی: من belonging به توام؛ تو چه اهمیتی داری؟ هیچ یک از تو! تو در واقع تمام وجود منی.