شمارهٔ ۹۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند می‌خواهد که در شرایط سخت و دشوار به او کمک کند. او به دو حالت اشاره می‌کند: یکی اینکه خداوند دستش را بگیرد و از ناامیدی نجاتش دهد، و دیگری اینکه اگر قرار است بلایی به سرش بیاید، لااقل صبر و تسلیم در برابر قضا و قدرش را به او عطا کند تا از قهر خداوند دور بماند. این شعر بیانگر احساس نیاز انسان به یاری و حمایت الهی در زمان‌های سخت است.
زین گونه که حال ماست ای بار خدایگر دست نگیری تو در آییم از پای
هوش مصنوعی: ای پروردگار، با توجه به حال و وضعیت ما، اگر تو دست ما را نگیریم، به زودی به زمین خواهیم افتاد.
[یا] صبر کرامت کن و تسلیم و رضایا صدمت قهر خویش ما را منمای
هوش مصنوعی: یا با کرامت صبر کن و تسلیم و راضی باش، یا با خشمت ما را از خود دور نکن.