شمارهٔ ۱۰۹
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر امید و عشق عمیق شاعر به معشوقش است. شاعر میگوید که تنها امید او به معشوقش است و دلش مانند خورشید درخشنده است. او میخواهد از نگرانیها و ناامیدیهای دیگران رها شود، چرا که دلش تنها به معشوقش وابسته است.
ای جان مرا امید جاوید به توروشن دل من چو روی خورشید به تو
هوش مصنوعی: ای روح من، امیدی دائمی به تو دارم و دل روشنم همچون خورشید به تو میتابد.
فارغ کنم از امید و بیم دگرانچون بیم دلم زتست و اومید به تو
هوش مصنوعی: من از نگرانیها و امیدهای دیگران رها شوم، چون نگرانیم از دل خودم است و تنها امیدم به توست.