شمارهٔ ۱۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به خداوند اشاره می‌کند که او بزرگ و بی‌نیاز است و در عین حال، بنده‌نواز و مهربان است. شاعر از مشکلات و مشغله‌هایی که در راهش وجود دارد، سخن می‌گوید و احساس می‌کند که خداوند تنها به او توجه نمی‌کند. در نهایت، شاعر به نیاز خود برای ارتباط نزدیک‌تر با خدا تأکید می‌کند.
ای از همه بی نیاز و ای بنده نوازو از تست که کار من نمی گیرد ساز
هوش مصنوعی: ای که از همه چیز بینیازی و به بندگان خود مهربانی میکنی، از توست که کار من به سامان نمیرسد.
صد مشغله در راه من انداخته ایآنگه گویی تمام با من پرداز
هوش مصنوعی: تو در زندگیام مشغلههای زیادی ایجاد کردهای، اما به گونهای رفتار میکنی که انگار تمام توجه و محبتت فقط به من اختصاص دارد.