شمارهٔ ۱۱۳
هوش مصنوعی: این شعر به نقد وضعیت بشر و جامعه می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که در بین مردم، چه فقیر و چه ثروتمند، همه دچار مشکل و نقص هستند. او به خداوند اشاره می‌کند که با وجود دانایی و صحبت در بین مردم، آن‌ها همچنان نابینا و کر هستند و نمی‌توانند حقیقت را ببینند یا بشنوند. شاعر به نوعی از آگاهی و درک نادرست انسان‌ها گلایه می‌کند.
از تست فتاده در خلایق شر و شوردر پیش تو درویش و توانگر همه عور
هوش مصنوعی: در میان مردم، هرج و مرج و فساد از تو ناشی شده است و در برابر تو، چه فقیر و چه ثروتمند، همه به یک شکل ناتوان و ضعیف به نظر میرسند.
ای با همه در حدیث و گوش همه کروای با همه در حُضور و چشم همه کور
هوش مصنوعی: ای تو که با همه در گفتگو هستی اما هیچکس صدایت را نمیشنود، و ای تو که در نزد همه حاضر هستی اما هیچکس تو را نمیبیند.