شمارهٔ ۱۱۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به خدایی اشاره می‌کند که برای هیچ چیزی به کسی نیاز ندارد و از او می‌خواهد که داستان را کوتاه کند زیرا مشکلات او انگار طولانی شده است. او می‌گوید که ما از ناتوانی خود شکایت می‌کنیم، در حالی که تو، ای خدا، می‌توانی با لطف و کرمت راه حلی برای مشکلات ما فراهم کنی.
ای آنک تو را به هیچ کس نیست نیازکوتاه کن این قصّه که شد کار دراز
هوش مصنوعی: ای کسی که به تو نیازی از سوی کسی دیگر نیست، این داستان را مختصر کن، زیرا کار به طول انجامیده است.
ما درخور عجز خویشتن می نالیمتو درخور لطف خویشتن چاره بساز
هوش مصنوعی: ما به خاطر ناتوانیمان ناله می‌کنیم، اما تو بر اساس رحمت و لطفی که داری، راه حلی بیاب.