شمارهٔ ۱۳۲ - نعت النبوة
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و ناامیدی شاعر است. او می‌گوید که جز در غم معشوقش هیچ شادی‌ای ندارد و دلتنگی‌اش باعث می‌شود جان و دلش را در طلب او قربانی کند. همچنین، او عشق را چنان ارزشمند می‌داند که حاضر است خود را کم‌ارزش‌تر از خاکی در نظر بگیرد که در چشمش همانند سرمه است و هیچ چیز در جهان برایش ارزشمندتر از معشوق نمی‌باشد.
جز در غم تو شادی من نفزایدجز در طلبت جان و دلم ناساید
هوش مصنوعی: تنها در غم تو شادی برای من نمیافزاید و فقط در جستجوی تو، جان و دل من آسیب میبیند.
خاک در تو چو سرمه در چشم کشمملک دو جهان به چشمم اندر ناید
هوش مصنوعی: ایرانی، مانند سرمهای که در چشم میکشند، تو را در دل خود جا دادهام. اما با این وجود، سلطنت عالم وجود هرگز نتوانسته است در چشمان من جای گیرد.