شمارهٔ ۱۵۱ - الرّضا و التّسلیم
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شخصی می‌خواهد که او را درمان کند، زیرا خود او نمی‌داند چگونه می‌تواند به خود کمک کند. او بیان می‌کند که فقط از طرف معشوق کشش و تلاش احساس می‌کند و از او می‌خواهد که اگر او کاری نکند، او نیز نمی‌تواند کاری انجام دهد.
تو به دانی دوای جانم کردنمن هیچ دوای خود ندانم کردن
هوش مصنوعی: تو میدانی که چطور جانم را شفا بخشی، اما من هیچوقت نتوانستهام برای خودم درمانی پیدا کنم.
از تو کِششی و کوشش از من پس ازینتا تو نکنی من چه توانم کردن
هوش مصنوعی: این جمله میگوید که از طرف تو یک نیرویی وجود دارد و من هم تلاشی میکنم، اما اگر تو ادامه ندهی، من هم دیگر نمیتوانم اقدامی انجام دهم. به عبارتی، برای ادامه این رابطه یا احساس، هر دو طرف باید تلاش کنند.