شمارهٔ ۲۳۴ - الخوف
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده از عمق درد و اندوه ناشی از دوری معشوق سخن می‌گوید. چشمش به خاطر نبودن معشوق، خیس از اشک است و تنها کاری که می‌تواند کند، گریه کردن است. او از این می‌ترسد که حسرت دیدار معشوق همیشه در چشمانش باقی بماند و هرگز ناپدید نشود.
بی روی تو خونابه چکاند چشممکاری به جز از گریه نداند چشمم
هوش مصنوعی: چشمم بدون دیدن تو فقط می‌تواند اشک بریزد و هیچ کاری جز گریه کردن بلد نیست.
می ترسم از آنک حسرت دیدارتدر چشم بماند و نماند چشمم
هوش مصنوعی: میترسم که نتوانم تو را ببینم و دلتنگیام برای دیدارت همیشه در چشمانم باقی بماند، اما چشمانم هرگز تو را نبیند.