تناجی
اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۳۵ - الخوف

نی همچو منت به عمر یاری خیزدیاری چو منت به روزگاری خیزد
من خاک توم تو می دهی بر بادمترسم که میان ما غباری خیزد