شمارهٔ ۲۵
هوش مصنوعی: این شعر به پرسش و تردید درباره‌ی عشق و تمایلات انسانی اشاره دارد. شاعر از خود می‌پرسد که تا چه زمانی باید به دنبال شمع (نور) و شراب (لذت) باشد و برای معشوقان دلش را تحت فشار قرار دهد. او خود را به عنوان کسی معرفی می‌کند که روز و شب عاشق واقعی است، بدون اینکه به شاهد یا مشروبات الکلی نیاز داشته باشد. به طور کلی، شاعر بر اهمیت عشق عمیق و بی‌نیاز از ظواهری مانند شراب و زیبایی‌ها تأکید می‌کند.
تا چند شوی تو از پی شمع و شرابتا چند دهی بهر بتان دل را تاب
هوش مصنوعی: چقدر میخواهی به دنبال شمع و شراب بگردی و چقدر میخواهی برای معشوقان دل خودت را تحمل کنی؟
من بندهٔ آن دلم که روزان و شبانبی شاهد عاشقند و بی باده خراب
هوش مصنوعی: من عابد و پیرو دلی هستم که در روز و شب، بدون نیاز به شاهد و شراب، عاشقانه به عشق ورزی مشغول است و دچار حالتی ناشی از عشق و شیدایی شده است.