شمارهٔ ۱۱۰
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به یک جای دلنشین و شاداب اشاره می‌کند که در آنجا روزگار خوشی می‌گذرانیدند. اما افسوس که کار مردم به جایی نرسید و به جای شادی، غم بر آن‌ها سایه افکنده است. به طور کلی، این اشعار حسرت و ناامیدی از دست رفتن خوشی‌ها و نرسیدن به آرامش را بیان می‌کنند.
آنجا که صفای دل بود دایهٔ عیشبرسود بود مدام سرمایهٔ عیش
هوش مصنوعی: در جایی که دل آرام و خرم است، خوشی و لذت دائماً در حال پیشرفت و افزایش است.
افسوس که کار خلق جایی نرسیدکز مایهٔ غم شوند همسایهٔ عیش
هوش مصنوعی: متأسفانه تلاش انسانها به جایی نرسید که از طریق مشکلات و غمها بتوانند همسایهی شادی و خوشبختی شوند.