شمارهٔ ۱۱۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل خود می‌خواهد که اگر نمی‌تواند از درد و غم پایین‌تر برود و رنج آن را تحمل کند، پس قصه غم‌های خود را چه بگوید. او اشاره می‌کند که در نهایت، غم آنقدر عمیق است که اگر این درد را نداشته باشد، نمی‌تواند احساسی عمیق را در چشم دیگران نما بیاورد. به عبارت دیگر، غم و رنج بخش مهمی از وجود اوست.
ای دل گر ازین پایه فروتر ناییبا لشکر غوغای غمش برنایی
هوش مصنوعی: ای دل، اگر از این مقام و مرتبه پایین‌تر بیایی، با گروهی از اندوه و پریشانی او نمیتوانی پیش بروی.
قصّه چه کنم که در غمش آخر کارتا خون نشوی به چشمشان درنایی
هوش مصنوعی: باید بگویم که چه کاری میتوانم انجام دهم، وقتی که در غم او به انتهای کار میرسم و فقط اشکهایم به چشمانم میآید.