شمارهٔ ۱۳۵
هوش مصنوعی: شاعر با بیان عشق و وابستگی عمیق خود به معشوق، تاکید می‌کند که هرگز از خاک درگاه او دور نخواهد شد و به خاطر زیبایی چهره‌اش، حتی از جای خود بلند نخواهد شد. او در آرزوی زلف‌های خمیده معشوق است و می‌گوید که به خاطر عشقش به او، هیچگاه نمی‌تواند از موقعیت خود کناره‌گیری کند.
حاشا که من از خاک درت برخیزموز لعل لب چون شکرت برخیزم
هوش مصنوعی: هرگز نمیخواهم از خاک درگاه تو بلند شوم و از زیبایی لبهای تو همانند شکر بیافتم.
در آرزوی زلف خم اندر خم توچون موی شدم کی زسرت برخیزم
هوش مصنوعی: در آرزوی زیبایی و پیچ و تاب زلف تو به قدری غرق شدهام که نمیدانم چگونه از افکار و حسرتهای خود رها شوم.