شمارهٔ ۱۳۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از غم و ناراحتی خود سخن می‌گوید و احساس می‌کند که با هیچ‌کس نمی‌تواند درد دل کند. او به شدت خسته و آزرده‌خاطر است و می‌خواهد از این وضعیت رها شود. در نهایت، تصمیم می‌گیرد که با این دنیا و مشکلاتش خداحافظی کند و از آن کهنه‌گی و غم دور شود.
تا چند کشم غصّهٔ کس ناکس راوز خسّت خود خاک شوم هر خس را
هوش مصنوعی: چند وقت دیگر باید به خاطر مشکلات بیاهمیت دیگران ناراحت باشم؟ از آنجا که به خاطر حس کمارزشی خودشان، به خاک مبدل میشوم مثل هر علف بیارزش.
کارم به دو گز عبا چو برمی آیددادم سه طلاق این فلک اطلس را
هوش مصنوعی: من وقتی که میتوانم با دو قدم عبا را بر دوش اندازم، لااقل سه بار این دنیا را طلاق دادهام.