شمارهٔ ۱۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر بیان می‌کند که وقتی نیازهای اولیه‌اش مثل نان و تره برآورده می‌شود، از زندگی راضی است و نمی‌تواند بگوید که رئیس یا قاضی چه کسانی هستند. او همچنین نشان می‌دهد که برای جلوگیری از سرما، خود را در پلاس پیچیده است و در ذهنش آن را چیزی باارزش مثل اطلس تصور می‌کند. این اشعار حاکی از رضایت از زندگی ساده و واقعی است.
نفسم چو به نان و تره از من راضی استکی گویم کاین رییس یا آن قاضی است
هوش مصنوعی: زمانی که نیازهای سادهام مانند نان و سبزی تأمین می‌شود، چرا باید به مسائل بزرگتری فکر کنم؟ من که در این وضعیت، هیچ فکری درباره مقامها و مسئولیتهای اجتماعی نمیکنم.
از تن به پلاس دفع سرما کردمپندارم کاطلس است یا مقراضی است
هوش مصنوعی: برای جلوگیری از سرما، لباس کموزن و نرم به تن کردهام و تصور میکنم که این لباس از پارچهای بسیار نرم و زیبا ساخته شده است.