شمارهٔ ۱۴۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زندگی و جستجوی انسان‌ها برای تأمین نیازهای اولیه مانند آب و نان اشاره می‌کند و از بی‌ارزشی این جستجو در برابر مشکلات بزرگتر سخن می‌گوید. او همچنین به پیری و آرامش در گوشه‌ای از زندگی اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که نشانه‌های کودکی و شادابی در وجود او باقی نمانده و فقط نشانه‌هایی از سالخوردگی باقی مانده است.
دل کز پی آب و نان در آتش نبودجز خاک پریشان و مشوّش نبود
هوش مصنوعی: دل که برای به دست آوردن آب و نان تلاش می‌کند، در آتش نمیسوزد و تنها چیزی که میماند، خاکی بینظم و نابسامان است.
پیرانه به کنجی به سکونت بنشینکز موی سپید کودکی خوش نبود
هوش مصنوعی: در جایی آرام و دور از هیاهو زندگی کن، زیرا داشتن موی سپید نشاندهندهی پیری است و در این سن، زمان کودکی و شادابی دیگر به سر نمیرسد.