شمارهٔ ۱۴۹
هوش مصنوعی: این ابیات به تردید و نادانی اشاره دارد و بیان می‌کند که انسان باید خود را از سرگشتگی و ناراحتی آزاد کند. شاعر به این نکته می‌پردازد که چیزهایی که برای انسان واقعی هستند، از او گرفته نمی‌شوند و آنچه که واقعاً به او تعلق ندارد، نیز نمی‌تواند از دیگران بگیرد. در واقع، این ابیات دعوت به خودشناسی و پذیرش حقیقت دارند.
آیا تو ز نادانی و سرگردانیخود را و مرا به هرزه می رنجانی
هوش مصنوعی: آیا تو به خاطر نادانی و سردرگمیات، من و خودت را بیجهت ناراحت میکنی؟
آنچ آن توَست از تو نستاند کسوآنچ آن تو نیست از کسش نستانی
هوش مصنوعی: هر آن چیزی که متعلق به توست، هیچکس نمی‌تواند آن را از تو بگیرد و آنچه که متعلق به تو نیست، از هیچکس نخواهی گرفت.