شمارهٔ ۱۹۲
هوش مصنوعی: این ابیات دربارهی طمع و فقر صحبت میکنند. طمع نوعی دردی است که درمانی ندارد و گنج یقین نیز پایانی ندارد. اشاره به فقر دارد که به رغم بزرگیاش، به چشم هیچ پادشاهی نمیآید و در واقع حیف است که بیارزش دیده شود.
دردی است طمع که نیستش درمانیگنجی است یقین که نیستش پایانی
هوش مصنوعی: طمع یک درد است که هیچ درمانی برای آن وجود ندارد، و گنجی است که مطمئن هستیم هرگز به پایان نخواهد رسید.
خاک در فقر توتیایی است بزرگکان حیف بود به چشم هر سلطانی
هوش مصنوعی: خاک در فقر همانند سنگی بزرگ و با ارزش است، که درست نیست این زیور در چشم هر پادشاهی قرار بگیرد.