تناجی
اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۹۷

جانی که زمهر زیر میغش داریباید که همیشه زیر تیغش داری
جان و دل تو که هردوان بخشش اوستخود آن ارزد کزو دریغش داری