شمارهٔ ۲۳۷
هوش مصنوعی: این شعر به نقش دوگانگی در روابط انسانی اشاره می‌کند. شاعر می‌گوید که اگر خود را به مانند نی، یعنی بدون حب و بغض، در نظر بگیریم، تفاوتی ندارد که دیگران او را منکر یا مرید بشناسند. ارادت و انکار هر دو به یک اندازه برای او اهمیت ندارند. در نهایت، این گوهر درونی فرد است که ارزشمند است و هر دو حالت (مرید بودن یا منکر بودن) بر او تأثیری نمی‌گذارد.
بر خود چو نئی به بی تباهی منکربر ما چه شوی به بی گناهی منکر
هوش مصنوعی: چون تو مانند نی هستی که بر خود دچار تباهی و فساد نیستی، پس بر ما چه تأثیری میگذاری که خود بیگناهیم و بیچیزی منکر میشویم؟
انکار و ارادتت مرا یکسان استخواهی تو مرید باش و خواهی منکر
هوش مصنوعی: رابطهام با تو برایم تفاوتی ندارد، چه بخواهی به من ارادت داشته باشی و چه مرا نادیده بگیری.