شمارهٔ ۲۷۰
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر این است که جان انسان بیشتر از تن اوست و این بدن تنها یک یادگار موقتی است. حتی اگر جهان به تمام معنایش برای او باشد، در واقع چیزی بیشتر از هیچ و بی‌هدف ندارد. به طور کلی، این شعر به اهمیت روح و وجود واقعی انسان نسبت به دنیای مادی اشاره می‌کند.
جان در تن تو نفس شماری بیش استو این کالبد تو یادگاری بیش است
هوش مصنوعی: جان تو در دنیای جسمانی، فقط به عنوان یک شمارش نفس وجود دارد و این بدن فقط یک یادگاری از گذر زمان است.
گیرم که جهان به جملگی ملک تو شدای هیچ ندیده کار و باری بیش است
هوش مصنوعی: اگر فرض کنیم که تمام عالم به تصرف تو درآمد، اما تو هنوز هیچ چیز قابل توجهی ندیدی و نکردی.