شمارهٔ ۲۸۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بحرانهای زندگی اشاره میکند و میگوید تا زمانی که نان حرام و آب یک روزه ما از دستمان نرود، زمان به خودی خود شادی میکند و عمر ما در حال گریه است. در واقع، شاعر به بیفایده بودن عبادتها و طاعتها در چنین شرایطی اشاره دارد.
تا نان حرام و آب یک روزهٔ مابیرون نشود زکاسه و کوزهٔ ما
هوش مصنوعی: تا زمانی که نانی حرام و آبی که روزی بر ما بگذرد از ظرف و محتویات ما خارج نشود، ما به آرامش نخواهیم رسید.
می خندد روزگار و می گرید عمربر طاعت و بر نماز و بر روزهٔ ما
هوش مصنوعی: روزگار به حالت شادی و خنده میگذرد، در حالی که عمر ما از انجام عبادتها و فرایضی مانند نماز و روزه در غم و اندوه است.