تناجی
اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۹۰

هر لقمه که آلوده بود قی به از آنبی خود به تواضع آردت می به از آن
نیکی و غرور دور دارد زخدایبد بودن و اعتراف در پی به از آن