شمارهٔ ۲۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر این است که انسان‌ها معمولاً در تشخیص عیوب خود نابینا هستند، اما نسبت به عیوب دیگران بینا هستند. شاعر با تأکید بر این نکته می‌گوید اگر کسی عیب خود را بشناسد و به آن توجه کند، در واقع نه خودش و نه دیگران را به درستی نمی‌شناسد. در نتیجه، او به خودشناسی و پذیرش عیوب خویش دعوت می‌کند.
ای دیده به عیب خویش نابیناییچون است به عیب دیگران بینایی
هوش مصنوعی: ای چشمی که به عیب خود ناپیدایی، چطور امکان دارد که به عیب دیگران بینا باشی؟
گر عیبهٔ عیب خویش را بگشاییحقّا که نه خود را و نه کس را شایی
هوش مصنوعی: اگر معایب خود را آشکار کنی، حقیقتاً نه فقط خودت بلکه هیچکس دیگری هم ارزش و موقعیت ندارد.