شمارهٔ ۲۸
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی رابطه میان انسان و خداوند می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که خداوند هم غریب و هم آشناست و می‌تواند هم درد را به ما تحمیل کند و هم شفایی برای آن باشد. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که در نظر سنجی درباره کارهای خداوند، او هم درویش و هم امیر است؛ یعنی در عین سادگی و خاکی بودن، در مرتبه‌ای بالا و قدرت‌مند قرار دارد.
بیگانه و آشنایی خویش تویراحت ده رنج و مرهم ریش توی
هوش مصنوعی: آشنا و بیگانه، هر دو در زندگی تو نقشی دارند؛ در حالی که آسانیها و سختیها را تجربه میکنی، درد و درمان عواطف و احساسات تو نیز در این مسیر با تو همراه است.
بر کار تو چندانک نظر می فکنمدرویش و امیر تو میر و درویش توی
هوش مصنوعی: هر چه بیشتر به کار تو توجه میکنم، میبینم که در واقع تو هم مانند یک درویش هستی و هم مانند یک امیر.