شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به مفهوم وجود و ماهیت واقعی انسان اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که در وجود انسانی، نه آلت (ابزار) و نه نی (چیزی دیگر) وجود ندارد؛ تنها یک نشان هست و بس. او همچنین به این نکته می‌پردازد که انسان در واقع خود یک عالم (دنیای بزرگ) است، اما وقتی به عمق خود نگاه می‌کند، درمی‌یابد که در میان همه اینها هیچ وجود ندارد. یعنی در حقیقت، ریشه همه چیز به عدم و بی‌نهایتی می‌رسد که در آن هیچ ملموس و واقعی نیست.
تو آلت فعل و در میان هیچ نئیوز فاعل و فعل جز نشان هیچ نئی
هوش مصنوعی: تو وسیلهای برای انجام کارها هستی و در دنیای هیچچیز وجود ندارید. نه خبری از فاعل است و نه از فعل، فقط نشانهای از اینها به چشم میخورد.
تو عالمی و مراد از عالم توچون درنگری درین میان هیچ نئی
هوش مصنوعی: تو خود دنیایی و وقتی به عالم فکر میکنی، باید بدانی که در اینجا هیچ چیز تازهای نمیبینی.