تناجی
اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۷۰

هر چند چو خاک ره عَناکش باشیور باد جفای دَهر ناخوش باشی
زنهار زدست ناکسان آب حیاتبر لب مچکان گرچه در آتش باشی