شمارهٔ ۱۱۹
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از دوگانگی درونی‌اش سخن می‌گوید. او می‌گوید که فریادش ناشی از واقعیت درونی‌اش نیست و مردم او را زاهد می‌دانند. اما اگر روزی حقیقت درونش آشکار شود، سزاوار مجازات خواهد بود. به نوعی، او به تناقض خود و انتظارات جامعه اشاره می‌کند.
فریاد از آنچ نیست و می خوانندمزاهد نیم و بزهد می دانندم
هوش مصنوعی: من از آنچه نیست به شدت ناله میکنم، در حالی که عابدان مرا زاهد میخوانند و به اشتباه مرا از اهل زهد می‌دانند.
گر زانک درون من برون گردانندمستوجب آنم که بسوزانندم
هوش مصنوعی: اگر وجود من را از درون بیرون کنند، بیتردید سزاوار آتش سوزاندن خواهم بود.