شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به ناامیدی و بی‌ثمری زندگی‌اش اشاره می‌کند. او می‌گوید که به دلیل پیروی از طبع خودش به سر迷ت و سردرگمی دچار شده و از بی‌حاصلی عمرش غمگین است. به نوعی، او این احساس خجالت را به خاطر زیان‌هایی که از بی‌سود بودن زندگی‌اش می‌برد، ابراز می‌کند.
من پیرو طبعم این ضلالت زآن استبی حاصلم از عمر ملالت زآن است
هوش مصنوعی: من از روی طبیعت خود به راهی نادرست میروم و دلیل آن این است که به خاطر بیحاصلیام در زندگی احساس دلزدگی و خستگی میکنم.
از بی سودی نمی خورم چندین غمسرمایه زیان است خجالت زآن است
هوش مصنوعی: من به خاطر بیفایده بودن ناراحتیهایم را افزایش نمیدهم، زیرا این نگرانیها تنها باعث زیان و شرمندگیام میشوند.