شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: این ابیات به نوعی به خودشیفتگی و سرگردانی انسان در پی خواسته‌های دنیوی اشاره دارد. شاعر می‌گوید اگر بر فراز دریا هم باشی و سبک‌بال‌ترین موجود نیز باشی، باز هم می‌دانی که به دنبال چه آرزوها و خواسته‌هایی هستی. در واقع، این تأکید بر این است که فرد خود را بیشتر از دیگران بزرگ می‌بیند، اما در نهایت در حال سقوط و بازگشت به حالت اولیه‌اش است.
گر بر سر دریا نه سبک تر زخسیدانم زچه در پی هوا و هوسی
هوش مصنوعی: اگر در کنار دریا هم سبکبارتر از یک قطره آب باشم، میدانم که به چه دلیلی از پی آرزوها و خواسته‌های بیهوده میروم.
خود را زهمه بیشترک می بینیهر دم چو رسن تاب از آن باز پسی
هوش مصنوعی: هر بار که به خود مینگری، خود را بزرگتر و بالاتر از دیگران مییابی، مانند ریسمانی که از فشار و کشش جدا میشود.