شمارهٔ ۳۴
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و خوی خوش انسان اشاره دارد و می‌گوید که این ویژگی‌ها مانند بهار و باغی سرشار از زیبایی هستند. همچنین به علم و عمل او به عنوان چراغی برای هدایت اشاره می‌کند. در نهایت، اگر کسی از این ویژگی‌ها محروم باشد، باید از فقدان آن رنج ببرد.
خوی خوش تو بهار و باغ تو بس استعلم و عملت چشم و چراغ تو بس است
هوش مصنوعی: خوش اخلاقی تو مانند بهار و گلستان است و دانش و کار نیک تو مانند روشنایی و راهنما برای تو کافی است.
ور زانک نعوذ بالله این وصف تو نیستمحرومی ازین صفات داغ تو بس است
هوش مصنوعی: اگر بگوییم که این صفات به تو تعلق ندارد، به راستی که خود را از این ویژگی‌ها محروم کردهای، و تنها گواهی بر این محرومیت، زخم دلت کافی است.