تناجی
اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۱

ای خوش پسران که عقل مدهوش شماستدل چاکر آن عارض گل پوش شماست
زر را چه محل که سر فدا باید کردآن را که سر سیم بناگوش شماست