شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده به درد و غم عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این غم بخشی از وجود اوست. او معتقد است که اگر عشق واقعی وجود داشت، باید احساس عمیق‌تری نسبت به دردهای ناشی از آن می‌داشت. در نهایت، غم یار را به عنوان بهای عشق و ارتباطش با معشوق می‌داند.
ای دل چو غم عشق برای من و تُستسر بر خط او نه که سزای من و تُست
هوش مصنوعی: دل عزیزم، وقتی که غم عشق برای من و تو وجود دارد، چرا نباید به او فکر کنیم؟ او سزاوار توجه ماست.
تو چاشنی درد نداری ورنهیک دم غم یار خون بهای من و تُست
هوش مصنوعی: تو هیچ وقت درد و رنج را درک نکردهای، وگرنه در یک لحظه، غم یاری که عاشقانه دوستش میدارم، برای من و تو بهای زیادی خواهد داشت.