شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از جوانان خوش‌چهره‌ای سخن می‌گوید که در غم او به سر می‌برند. او اشاره می‌کند که این جوانان جان او را همچون روح خود در خود دارند. همچنین، شاعر از بی‌خبری آنها از حالش پرده برمی‌دارد و می‌گوید که او به‌خاطر عشق و غم دچار مرگ احساسی شده است، در حالی که این جوانان همچنان برای او سوگواری می‌کنند.
این خوش پسران که در غمم می دارندجان تو که هردم به دمم می دارند
هوش مصنوعی: این پسران باحال که در غم من هستند، به خاطر تو هر لحظه در خیال من حضور دارند.
دانی که برهنه سر زبهر چه شدندکشتند مرا و ماتمم می دارند
هوش مصنوعی: میدانی چرا نادانسته و بیپناه مرا به قتل رساندند و اکنون برای مرگ من عزاداری می‌کنند؟