تناجی
اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۶۷

هر سر که به تیغ عشق افکنده شوددر مرتبه بر ملایکش خنده شود
بویی زمی وصال باید ورنِهعاشق به دم صور کجا زنده شود