شمارهٔ ۱۲۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر عشق را به گونه‌ای عمیق و بی‌نظیر توصیف می‌کند. او به حدی مجذوب عشق شده است که تفاوت‌های روز و شب و چیزهای شیرین و تلخ را نمی‌تواند تشخیص دهد. شاعر از شکر و شادی صحبت می‌کند و می‌گوید که در میانه‌ی راحتی و غم، نمی‌داند باید چه کار کند، زیرا برای او هیچ چیز روشن و مشخص نیست. عشق او را به حالت بی‌خبری و ابهام برده است.
در عشق تو من پای زسر نشناسمروز از شب و حنظل ز شکر نشناسم
هوش مصنوعی: در عشق تو به قدری غرق شدم که نمیتوانم تفاوت روز و شب را بفهمم و طعم تلخ و شیرین را از هم تمیز دهم.
شکر از شادی شکایت از غم چه کنمچون راحت و خیر و خیر و شر نشناسم
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم در حالی که شکرگزار خوشیها هستم، از غمها شکایت کنم؟ وقتی که راحتی و خوبی را نمیشناسم که شر و درد را از آن تشخیص دهم.